Artykuł 1.
Gruczoły dokrewne (wydzielania wewnętrznego)
U płodu i w pierwszych miesiącach życia jest wzmożona czynność grasicy, która wpływa na rozwój układu chłonnego i wytwarzanie ciał odpornościowych. Noworodek rodzi się z dużymi nadnerczami, ale w pierwszych miesiącach życia warstwa płodowa kory nadnerczy szybko zanika, a w jej miejscu wykształcają się trzy warstwy charakterystyczne dla dojrzałego nadnercza. U noworodków sporadycznie może występować wrodzona niedoczynność tarczycy prowadząca do zaburzeń rozwoju ośrodkowego układu nerwowego (kretynizm). U noworodka i niemowlęcia czynność gruczołów przytarczycznych jest słabsza, co tłumaczy gorszą regulację gospodarki wapniowo-fosforanowej. W pierwszych latach życia aktywność hormonalną wykazuje przysadka, która produkuje hormon wzrostu pobudzający rozwój komórek, tkanek i chrząstek nasadowych. Hormony płciowe wykazują aktywność dopiero w okresie dojrzewania. W ogólnej ocenie w okresie noworodkowym i w pierwszych latach życia działanie gruczołów dokrewnych jest słabiej zaznaczone w porównaniu do późniejszego okresu rozwoju.